سردی نگاه و بشکن فاصله سزای ما نیست

تو بمون واس همیشه این جدای حق ما نیست

بودن تو آرزوم حتی واس یه لحطه میمیرم بی تو

خوندن من یه بهونه اس یه سروده عاشقونه اس

من برات ترانه می گم تا بدونی که باهاتم

تو خودت دلیل بودنم

بی تو شب سحر نمی شه میمیرم بی تو

من عشقتو به همه دنیا نمی دم

حتی یاد تو به کوه و دریا نمی دم با تو می مونم واس همیشه

اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم واست میمیرم

جواب دنیا را می دم با تو می مونم واس همیشه

من عشق تو به همه دنیا نمی دم حتی.......

خاطرات تو را چه خوب چه بد حک می کنم

توی تنهاییم فقط به تو فکر می کنم با تو می مونم واس همیشه

اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم........ساراگلی

سالی که گذشت خیلی ها بهم بد کردن

ولی می بخشمشون

چند سالیست که تو را در خواب می بینم .می بینم

که تنهای تنها از ترانه ها می آیی تا به روی چشمانم

قدم بگذاری یاد آن قصه های ناگفته می افتادم و یاد

آن لحظه هایی که بی تو می مردم.تو که نباشی

کوچه ها ی دلم بوی اقاقی ندارد.

در بیداری به کنارم بیا مادر

بیا و نگذار به آخر خط برسم .

دلم گرفته از این دنیا مرا ببر مادر به شهر

آرزوها به کوچه های کودکی به سرزمین خاطره ها!

مرا ببر به مهربانی دلها.به لحظه های صداقت به

صفای دلها!مرا ببر مادر دلم گرفته از آدمکها.

مرا ببر به سادگی چشمانت.به دیروز

باز هم از عشق بگو دلم گرفته از این دنیا !

این چهارمین بهارست که بی تو میگذرد 

ای کاش در کنارم بودی

تا هستم وهست!
گویند: مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره ی من
بیدار نشت و خفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من
بر غنچه ی گل شکفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت

دستم بگرفت و پا بپا کرد
تا شیوه ی راه رفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست
تا هستم و هست دارمش دوست

تولدت مبارک

فرزند خشمگین و خطا کار خویش را
مادر! حلال کن که سراپا ندامتست
با چشم اشکبار ز پیشم چو میروی
سر تا پای من غرق ملامتست
هر لحظه در برابر من اشک ریختی
از چشم پر ملال تو خواندم شکایتی
بیچاره من که با همه اشکهای تو
هرگز نداشت راه گناهم نهایتی
شبهای بس دراز نخفتی که تا دختر
خوابد به ناز بر اثر لای لای تو
رفتی به آستانه ی مرگ از برای من
ای تن به مرگ داده بمیرم برای تو
در چهره ی تو مهر و صفا موج میزند
ای شهره در وفا و صفا میپرستمت
در هم شکسته چهره ی تو معبد خداست
ای بارگاه قدس خدا میپرستمت
بعد از خدا٬ خدای دل و جان من تویی
من بنده ای که بار گنه میکشم به دوش
تو٬ آن فرشته یی که ز مهرت سرشته اند
چشم از گناه کاری دختر خود بپوش

برای پدر عزیزم!

پدرم!دستهایت برایم تکیه گاهی همیشه سبز
است.می توانم به آنها دل ببندم و شور ماندن را در
برکه زلال چشمانت بیابم.تو اشکهایم را احساس
کردی و غصه را از دلم زدودی . آرزوهایم به در کنار تو
بودن خلاصه می شود.دوست دارم رویش سبز آنها
همزمان با باور شدن گل امید در نگاهت باشد. پدرم
واژه واژه محبت را از تو آموختم تا اکنون برایت
بنویسم دوستت دارم پدرم!!!.........

سارا یکی یک دونی بابای